Chakir, de zon in mijn leven

Haha, vrouwtje kan me nu nog nét optillen.

Zie je hoe ze straalt van geluk?

Ze weet nog niet eens dat ik behalve de zon ook een grote dondersteen ben, waar ze nog heel wat mee te stellen krijgt.

Wat is dit nu weer? Allemaal mensen en geluiden in een kast? Dat ken ik helemaal niet; hadden ze niet in Duitsland.

Enne, ik ben krantzindelijk, waarom moet ik dan buiten plassen? Daar snap ik helemaal niets van, brrr koud aan mijn voetjes. En waarom aan zo,n lijn laat me toch gewoon los, anders ga ik weer zitten.

De eerste dag thuis

Op 1 februari, mijn verjaardag, mocht ik Chakir meenemen naar huis. Oeps... het sneeuwde, maar aangezien de fokster erg veel moeite had om Chakir aan mij af te staan, wilden we zo snel mogelijk naar huis, dus de gok genomen.

Norbert bracht Chakir naar de auto en zwaaide ons uit. Chakir heeft de hele terugreis samen met een goede vriendin op de achterbank gezeten. En na 10 uur reizen gelukkig goed in Blijham aangekomen.

Willy en Chakir samen op de achterbank.

Onderweg om de 2 uur er even uit om Chakir wat te laten lopen.

En natuurlijk een hapje eten onderweg. Chakir mocht gewoon mee in de wegrestaurants.

En kreeg zelfs een bak water van het personeel.

De eerste nachten heb ik bij Chakir geslapen op een stretcher, maar dat leek Herr Chakir zelf ook wel wat, beter dan zijn eigen mandje.

Tja, voor 2 is die stretcher te klein, en vrouwtje past niet in mijn mandje. Zucht, tja, wij mannen delven altijd het onderspit.

Mijn 1e kennismaking met Chakir

Op 30 januari 2009 naar Eisenhuttenstad (schuin achter Berlijn) gereden. Bbrrrr er was sneeuw voorspeld en dan is 700 km een heel eind rijden met een kleine starlet zonder winterbanden. 's-Avonds aangekomen en snel de koffers in het pension ernaast gebracht en naar de fokker, om mijn kleine schat Chakir in levende lijve te ontmoetten. Conchobar vond mij ook heeeel lief, en o wat was dat moeilijk om die achter te laten, maar ik had gekozen voor Chakir, en 2 afghanen tegelijk is wel een beetje erg veel als je er zowel lichamelijk als financieel alleen voor staat.

Het begin-een-wens komt uit

Heel mijn leven lang wenste ik me een Afghaanse windhond. Nu ik weer alleen ben krijg ik de kans. Ik zocht, eerst in Nederland, maar daar waren geen nestjes. Verder over de grens gezocht op internet, bij afghanen.de terechtgekomen, en ja, daar stond hij, de pup van mijn dromen.

Die ogen spraken recht naar mijn hart: ,,ik hoor bij jou,,!!

We werden op slag verliefd, inclusief vlinders.

Ik heb mijn prins gevonden

Kijk, dit zijn Chakirs ouders: zijn moeder, Arouba (Ruby) Suleimans, van de kennel van Sigrun Bielek uit Eisenhuttenstad, Dld. http://www.suleimans-afghanen.de/.

En zijn vader, Feel the Sun (Leo) van Rosi Sommerer uit Schönwald Dld. http://www.somtex.t-online.de/.

Hij werd als 1e geboren van de 7 puppen die zijn mamsie kreeg en was haar grote knuffelaar.

Maar ze moest de knuffels wel eerlijk verdelen met zijn broertjes en zusjes.

En dit is zijn stamboom.