Waaaauw, ik zag een heel mooi afghanenmeiske

Woef, heel wat meegemaakt vandaag. We gingen naar een windhondenvereniging in Leek, WvCNL. Daar waren me toch veel honden en die mochten allemaal los rennen achter iets aan wat bewoog.
IK WIL OOK!!! Maar mag nog niet. Vrouwtje zegt het is een wedstrijd, en ik moet groot groeien.

Zie ik me daar toch een mooi meiske. Raakte helemaal verliefd.
Ze heet Lady, eigenlijk Camée d'Avicenna, maar ik denk dat haar personeel direct al heeft gezien dat ze een échte lady zou worden. Prachtige ogen, ik mocht haar zelfs een likje geven. Ik denk dat ze me ook wel ziet zitten, ik zal maar veel gaan eten zodat ik snel groot ben.

Wel jammer dat ze zo ver weg woont, helemaal in Lierop. Ze heeft haar personeel niet helemaal voor zich alleen zoals ik; ze moet ze delen met Prince de whippet en Korol de Barsoi.

Maar wie weet krijg ik ook nog een vriendje erbij?

NVOW werkdag in Leek

Báh, vandaag moest ik bad, vrouwtje roept dan hulp in van een vriendin want ik ben kampioen worstelen. Niet eerlijk hé? 2 tegen 1.

Nu weet ik waarom: we zijn in Leek, daar moet ik op een tafel staan grrr en word ik gekamd grrr....

En wat komt er daarna? Hé leuk in een kring spelen.

Hé, wat flauw, ik moet stil staan en nu? Oh lekker, kroelen, woef.

Hé die man gaat kijken hoe mooi ik wel niet ben. Potjandorie, krijg ik nog een mooi rapport ook. DANKJEWEL.

Woef, ik heb de mooiste borst van allemaal. Komt omdat ik bodybuilding training doe met vrouwtje. En ze vinden me ook een heel aantrekkelijk manneke om te zien. Eeeh, kan wel zijn jongens, maar ik heb voor mijn vrouwtje gekozen en zij voor mij, en dat houden we zo.

Mijn 1e kennismaking met de coursbaan

Vandaag gebeurt er iets spannends zegt vrouwtje. Maar gggrrrrr, ik moet weer in dat rode bromding waar ik zo ziek in word. Maar gewoon lopen is vééél te ver volgens vrouwtje. Haar vriendin gaat mee en die tilt mij gewoon op, dan mag ik op schoot zitten en dat vind ik wél fijn.

We kwamen bij een soort bos met heel veel gras in het midden. Heel veel honden ook.

Krijg nou wat, loopt daar mijn zusje Chifrah??? Oooh, vrouwtje had haar personeel uitgenodigd om ook even te komen kijken, ze wonen ook in het noorden van Nederland.

Zeg Willy, wat heb jíj daar nou??? Laat eens even kijken.

Há, ik begrijp het, daar mag je achteraan rennen.

Wat gek, dat ding blijft opeens stil liggen, en nu....? Ooh is dat nu een haas van het veld...die bij mij thuis ziet er heel anders uit!

Heej, geef HIER, dat zogenaamde haas heb ík gekregen van die man op het veld!!!!

Het afghanen virus maart 09

Vrouwtje leert nieuwe mensen kennen die ook besmet zijn met het Afghaanse windhondvirus. In maart 2009 gingen we kennismaken. Pffff Amoah el Khamaran is al bijna 5 en wou helemaal niet dollen. Ik heb wel respect voor hem, want hij is een échte bergafghaan en die zijn hééél stoer. Ik mocht wel in zijn visitestoel zitten, en ik denk dat we vriendjes zijn geworden.Tja, en vrouwtje zegt tegen iedereen heel veel steun te hebben van ,,zijn personeel.

Etiënne heeft mij al geleerd om af te gaan, gewoon het koekje volgen naar de grond.

Toe nou, please...even spelen?

Mrrr, t'is ook wat ....dat jonge grut ook altijd, laat ze gewoon gaan slapen, dan heb ik m,n rust......goed zo jochie! Dat kan toch iedereen?

puppycursus maart 2009

Tja, men vond dat ik op puppycursus moest om dingen te leren.
De trainster zei dat ik los mocht en dan terug moest komen??? Hahaha.

Ze had zich niet goed voorbereid op een Afghaanse windhond; die MOETEN niets, komen alleen als ze ZELF zin hebben.

Vrouwtje had haar gewaarschuwd: Pas op, Chakir lijkt op mij: lief maar eigenzinnig.

Heb héééérlijk 20 minuten de trainingsruimte onveilig gemaakt.

Maar ja, stom stom stom, daarna mocht ik als enige niet meer los van de trainster.

Vrouwtje heeft mij gelukkig getroost en mocht ik op schoot.

Chakir, de zon in mijn leven

Haha, vrouwtje kan me nu nog nét optillen.

Zie je hoe ze straalt van geluk?

Ze weet nog niet eens dat ik behalve de zon ook een grote dondersteen ben, waar ze nog heel wat mee te stellen krijgt.

Wat is dit nu weer? Allemaal mensen en geluiden in een kast? Dat ken ik helemaal niet; hadden ze niet in Duitsland.

Enne, ik ben krantzindelijk, waarom moet ik dan buiten plassen? Daar snap ik helemaal niets van, brrr koud aan mijn voetjes. En waarom aan zo,n lijn laat me toch gewoon los, anders ga ik weer zitten.

De eerste dag thuis

Op 1 februari, mijn verjaardag, mocht ik Chakir meenemen naar huis. Oeps... het sneeuwde, maar aangezien de fokster erg veel moeite had om Chakir aan mij af te staan, wilden we zo snel mogelijk naar huis, dus de gok genomen.

Norbert bracht Chakir naar de auto en zwaaide ons uit. Chakir heeft de hele terugreis samen met een goede vriendin op de achterbank gezeten. En na 10 uur reizen gelukkig goed in Blijham aangekomen.

Willy en Chakir samen op de achterbank.

Onderweg om de 2 uur er even uit om Chakir wat te laten lopen.

En natuurlijk een hapje eten onderweg. Chakir mocht gewoon mee in de wegrestaurants.

En kreeg zelfs een bak water van het personeel.

De eerste nachten heb ik bij Chakir geslapen op een stretcher, maar dat leek Herr Chakir zelf ook wel wat, beter dan zijn eigen mandje.

Tja, voor 2 is die stretcher te klein, en vrouwtje past niet in mijn mandje. Zucht, tja, wij mannen delven altijd het onderspit.

Mijn 1e kennismaking met Chakir

Op 30 januari 2009 naar Eisenhuttenstad (schuin achter Berlijn) gereden. Bbrrrr er was sneeuw voorspeld en dan is 700 km een heel eind rijden met een kleine starlet zonder winterbanden. 's-Avonds aangekomen en snel de koffers in het pension ernaast gebracht en naar de fokker, om mijn kleine schat Chakir in levende lijve te ontmoetten. Conchobar vond mij ook heeeel lief, en o wat was dat moeilijk om die achter te laten, maar ik had gekozen voor Chakir, en 2 afghanen tegelijk is wel een beetje erg veel als je er zowel lichamelijk als financieel alleen voor staat.

Het begin-een-wens komt uit

Heel mijn leven lang wenste ik me een Afghaanse windhond. Nu ik weer alleen ben krijg ik de kans. Ik zocht, eerst in Nederland, maar daar waren geen nestjes. Verder over de grens gezocht op internet, bij afghanen.de terechtgekomen, en ja, daar stond hij, de pup van mijn dromen.

Die ogen spraken recht naar mijn hart: ,,ik hoor bij jou,,!!

We werden op slag verliefd, inclusief vlinders.

Ik heb mijn prins gevonden

Kijk, dit zijn Chakirs ouders: zijn moeder, Arouba (Ruby) Suleimans, van de kennel van Sigrun Bielek uit Eisenhuttenstad, Dld. http://www.suleimans-afghanen.de/.

En zijn vader, Feel the Sun (Leo) van Rosi Sommerer uit Schönwald Dld. http://www.somtex.t-online.de/.

Hij werd als 1e geboren van de 7 puppen die zijn mamsie kreeg en was haar grote knuffelaar.

Maar ze moest de knuffels wel eerlijk verdelen met zijn broertjes en zusjes.

En dit is zijn stamboom.